ਜ਼ਾਕਿਰ ਹੁਸੈਨ ਨੇ ਤਬਲੇ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।

ਜ਼ਾਕਿਰ ਹੁਸੈਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕਮਾਲ ਦੀ ਚੁਸਤੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਗ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਨਮੂਨੇ ਬੁਣਦੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਜਾਦੂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਤਬਲਾ ਵਾਦਕ, ਪਰਕਸ਼ਨਿਸਟ, ਸੰਗੀਤਕਾਰ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਭਿਨੇਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਹਸਤੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਮੀਰ ਸੰਗੀਤਕ ਵਿਰਾਸਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਨ ਲਈ ਸਰਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੁਖਦਾਈ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਹੁਸੈਨ ਦਾ 73 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਸੋਮਵਾਰ ਸਵੇਰੇ ਸਾਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ ਦੇ ਇਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿਚ ਇਡੀਓਪੈਥਿਕ ਪਲਮਨਰੀ ਫਾਈਬਰੋਸਿਸ, ਫੇਫੜਿਆਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਸਥਿਤੀ ਕਾਰਨ ਦਿਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕੈਰੀਅਰ ਛੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸੰਗੀਤ ਦ੍ਰਿਸ਼। ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਟੇਜ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ, ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਗਲੋਬਲ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਬਲੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਭਿੰਨ ਸੰਗੀਤਕ ਖੋਜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੈਜ਼ ਅਤੇ ਕੰਸਰਟੋਸ ਸਮੇਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਬਲਾ ਵਾਦਕ ਅੱਲਾ ਰਾਖਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਲੀ ਗਈ ਉਸਦੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਕਲਾਤਮਕ ਯਾਤਰਾ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੁਸੈਨ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਜੋਂ ਅਪਣਾਇਆ, ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਸੰਗੀਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਸੀਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਗੈਰ-ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਵਿਸਥਾਰ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।